برآشفت و آن را تهديدى تمام عيار تلقى كرد ؛ چرا كه تا آن زمان پياده‌روى براى زيارت امام حسين ( ع ) ، بلكه همه اعمال و مراسم ويژه حسينى كه شيعيان آن‌ها را برگزار مىكردند ، كاملًا ممنوع بود ؛ امّا شهيد صدر در اقدامى زيركانه چنين فرمود : « ما فقط از ممنوع بودن پياده‌روى به كربلا در زيارت اربعين آگاهيم و ممنوعيت ديگرى را در خصوص پياده‌روى به كربلا سراغ نداريم ! » « 1 » بر همين اساس او همه مردم را به رفتن به كربلا در زيارت نيمه شعبان دعوت كرد ؛ دولت عراق كه نمىتوانست چنين چيزى را تحمل كند ، سعى كرد به هر وسيله ممكن سيّد شهيد را از اين نمايش قدرت بزرگ منصرف كند ، امّا سيّد بر موضع خويش پافشارى مىكرد تا اين كه رژيم ناگزير شد مدير كلّ سازمان امنيت خود « طاهر حبوش » را نزد او بفرستد و دستور لغو پياده‌روى از جانب صدام را ابلاغ كند ، ولى شهيد صدر دست‌بردار نبود و بر اين امر اصرار مىكرد . پس از اين ماجرا دولت براى مقابله با مردم و حركت‌هاى انقلابى ، تدابير امنيتى شديدى اتخاذ كرد و سيّد براى جلوگيرى از ريخته شدن خون مردم بىگناه ، فرمان وجوب پياده‌روى را لغو كرد ، امّا رژيم كه شديداً احساس خطر كرده بود ، به‌طور جدّى تصميم گرفت سيّد شهيد را از ميان بردارد ، چنان‌كه پيش‌تر نيز با ديگر رهبران مبارز چنين كرده بود . در اين راستا مقدماتى چيد و اقدامات متعددى را براى اجراى اين تصميم شوم به كار

--> ( 1 ) . سايت « الحوزهء بذمتكم » ، خطبهء نماز جمعه 32 ، 30 رجب 1419 . لازم به ذكر است كه مردم عراق معمولًا در زيارت اربعين با پاى پياده به كربلا مىرفتند و حكومت وقت اين اقدام را ممنوع كرده بود ، ولى در ساير ايام زيارتى امام حسين ( ع ) ، چنين چيزى مرسوم نبوده است ، لذا حكومت ممنوعيتى براى آن در نظر نگرفته بود و سيد شهيد از همين فرصت استفاده كرد و دستور به پياده‌روى نيمه‌شعبان داد .